Kiedy wszystko zaczyna pękać

Czy naprawdę musi wydarzyć się kryzys, żeby kobieta wreszcie zatrzymała się i zapytała: „A czego tak naprawdę chcę? Co czuję? Jak mogę zacząć słuchać siebie… naprawdę?”

Przez lata uczyłaś się być dzielna, odpowiedzialna, przewidywalna. Uczyłaś się dopasowywać. Wygładzać. Minimalizować siebie. Aż do momentu, w którym straciłaś kontakt z własnym wnętrzem. Słuchać siebie nie było priorytetem. Priorytetem było przetrwać.

Dopóki wszystko jakoś działa, wmawiamy sobie, że nie ma czasu na przystanek. Aż w końcu coś się rozsypuje.

Pierwsza rysa na perfekcyjnie sklejonej rzeczywistości.

Pierwsze „nie mam siły”.

Pierwsze „nie tak miało wyglądać moje życie”.

I nagle patrzysz na to wszystko z dystansu – i wiesz, że to nie przypadek. To nie życie się rozpada. To rozpada się to, co nie było Twoje.

Dlaczego tak długo ignorujemy siebie?

Wiele kobiet jest wychowywanych w duchu „nie sprawiaj kłopotów”, „bądź miła”, „bądź przewidywalna”. Nauczyłaś się, że Twoje potrzeby mogą poczekać – ważniejsi są inni.

Nic dziwnego, że kiedy pojawia się niewygodne uczucie, wewnętrzny protest czy intuicja mówiąca „to nie jest dla mnie”, pierwszym odruchem jest uciszenie tego głosu. Wmawiasz sobie, że przesadzasz, że inni mają gorzej, że powinnaś być wdzięczna.

Ale wewnętrzny głos nie znika, kiedy go ignorujesz. On po prostu zaczyna mówić głośniej. Najpierw jako niepokój. Potem jako zmęczenie. W końcu – jako kryzys.

Kobieta, która zbyt długo nie słucha siebie, zaczyna tracić kontakt z własną prawdą.

Rozsypanie jako początek prawdy

Kiedy coś w życiu zaczyna pękać, często myślimy, że to znak porażki – że zawiodłaś, że nie utrzymałaś, że mogłaś bardziej. Tymczasem rozsypanie ma swoją logikę. Nie rozbija tego, co jest autentyczne. Odpada tylko to, co było utrzymywane wysiłkiem, strachem lub przymusem.

Najczęściej rozsypuje się to, co budowałyśmy na oczekiwaniach innych ludzi – nasze maski.

Wizerunek „wszystko mam pod kontrolą”.

Różne wersje „idealnej siebie”.

Przez lata wydawało Ci się, że tak trzeba, że tak wygląda odpowiedzialność, dojrzałość, dobre życie. A potem nagle nie masz już siły udawać, że to wszystko działa. Rozsypanie nie jest karą. To zaproszenie. Zaproszenie do prawdy. Do zatrzymania. Do tego, żeby zapytać siebie: „A czego ja chcę? Dokąd ja idę? Co czuję?”

Zmiana życia rzadko zaczyna się od inspiracji. Zwykle zaczyna się od zmęczenia udawaniem.

Co to znaczy słuchać siebie?

Słuchać siebie nie oznacza od razu wiedzieć. To oznacza być uczciwą wobec własnych uczuć. Czasem jedyne, co potrafisz powiedzieć, to: „Nie wiem jeszcze, czego chcę, ale wiem, czego już nie chcę.” Innym razem czujesz coś tak mocno, że nie da się tego zracjonalizować.

Słuchać siebie oznacza uznać, że masz prawo nie zgadzać się z oczekiwaniami innych. Że masz prawo powiedzieć „nie”, masz prawo nie wiedzieć, masz prawo być zmęczona.

To nie jest egoizm.

To jest dojrzałość i powrót kobiety do samej siebie.

Kiedy zaczyna się prawdziwa zmiana życia

Zmiana życia nie zaczyna się wtedy, gdy wszystko jest stabilne, komfortowe i masz plan na trzy lata do przodu. Ona zaczyna się wtedy, gdy dłużej nie możesz udawać.

Właśnie wtedy zaczynasz spotykać siebie najbardziej prawdziwą. Czasem największa odwaga polega na tym, że wreszcie przestajesz siebie uciszać i zmuszać.

Czasem to, co tracisz, wcale nie jest stratą

Nie każda relacja, rola czy decyzja ma być z Tobą na zawsze. Czasami niektóre rzeczy są tylko na moment, żeby czegoś nas nauczyć. Kiedy coś odchodzi często pojawia się ból, strach. Zmiany są trudne właśnie dlatego, że boimy się nieznanego. Dlatego trzymamy to, co znane, nawet jeśli nas ogranicza.

Jeśli uda Ci się spojrzeć na to nie jak na stratę, ale jak na przestrzeń na nowe – poczujesz ulgę zamiast lęku.

To co nadchodzi, może być bardziej Twoje niż kiedykolwiek myślałaś.